Het deel dat geen stem kent
verborgen in klanken
ongehoorzame gedachten
zich verontrustend buigen
over een bestaande zonde
peinst na een lange stille zucht
een diepe echo uit
zodat ik jouw nacht weer herken
zoeken naar beelden
verboden momenten en
sterren die vriendschap sluiten;
bondgenoten tussen alles
wat niet of nooit meer bestaat

B l i k

Een blik kan verloren gaan
in de ruimte,
tussen dagen,
doorheen mensen,
maar ik wil dat jij hem
vasthoudt,
beetpakt
met lippen streelt
en weet dat het vluchtig is
luchtig
tussen seconden
en uren in
Een blik kan doden
betoveren
en zeggen wat hij bedoelt
wat hij wil,
sturen als het moet
weet dat hij alleszeggend is
als je mijn taal verstaat
blijft mijn blik nog langer hangen
gaat hij niet verloren,
is het nooit...
te laat!

I J s b r e k e r

Lippen; droog als perkament
smachtend naar die ene kus...

nee, niet die ene
ik wil vele
breekbare woorden planten
wortels uit mijn hart